Μυθιστορήματα Βιωμάτων

Συγγραφείς που έγραψαν μυθιστορήματα γεμάτα με ζωή. Τη δική τους.

Hemingway Hand

Το μυθιστόρημα ήταν πάντα το μέσο του ανθρώπου για να λέει, κάτω από την επίφαση του ψέματος, τις πιο αληθινές ιστορίες. Μερικοί από τους διασημότερους συγγραφείς εύκολα θα παραδέχονταν ότι τα βιβλία τους δημιουργήθηκαν από τον πηλό των προσωπικών τους  βιωμάτων, ακολουθώντας την κραυγή «Εγώ είμαι η Μποβαρύ» του Φλωμπέρ. Κάποιοι όμως ένιωσαν την ανάγκη να κάνουν τα πράγματα λίγο πιο διαυγή, να προχωρήσουν ένα βήμα πιο πέρα. Εκείνοι που χρησιμοποιώντας τις αρχές του μυθιστορήματος, αλλά βάζοντας τον ίδιο τους τον εαυτό στο ρόλο του πρωταγωνιστή, θα επεδίωκαν να αφηγηθούν κομμάτια από τις συναρπαστικές ζωές τους. Και φυσικά δεν μιλάμε απλά για απομνημονεύματα ή αυτοβιογραφίες, δύο από αιώνες ξεχωριστά λογοτεχνικά σχήματα, τα οποία συνοψίζουν πορείες που έτυχε να αποκτήσουν κάποιο ενδιαφέρον. Αυτό για το οποίο μιλάμε είναι για εκείνες τις περιπτώσεις που «η ζωή γίνεται μυθιστόρημα, και το μυθιστόρημα ζωή». Όταν οι συγγραφείς επιλέγουν να γίνουν πρωταγωνιστές μιας ζωής τόσο ενδιαφέρουσας που θα αξίζει να διαβαστεί.

Ας μιλήσουμε λοιπόν για Μυθιστορήματα Βιωμάτων.


 

Μια Κινητή Γιορτή του Ernest Hemingway

Hemingway

Ήταν οι αρχές της δεκαετίας του 1920, όταν ένας νεαρός δημοσιογράφος θα αποφάσιζε να εγκατασταθεί με τη σύζυγο του στο Παρίσι, ακολουθώντας την τάση της εποχής που ήθελε νεαρούς Αμερικανούς διανοούμενους να αποικίζουν την πόλη του φωτός. Αγωνιζόμενος να αποκτήσει μια λογοτεχνική φωνή, ο νεαρός Ernest, θα βρει ιδανικά για γράψιμο στέκια στα καφέ και τα μπιστρό της γαλλικής πρωτεύουσας, θα ζήσει τη γέννηση του θρυλικού βιβλιοπωλείου Shakespears and Company., θα συναναστραφεί με μορφές που θα στιγματίσουν τη λογοτεχνία του 20ου αιώνα, όπως τον James Joyce και τον Ezra Pound, και θα δημιουργήσει μια στενή φιλία με τον άλλο κορυφαίο Αμερικανό συγγραφέα της γενιάς του, τον Scott Fitzgerald. Στο Μια Κινητή Γιορτή, ο Hemingway συνοψίζει μια εποχή, μια μοναδική συγκυρία, την οποία η τύχη τα έφερε να ζήσει. Η τύχη; Μάλλον όχι. Γιατί ο άνθρωπος που έζησε δύο πολέμους, τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και τον ισπανικό εμφύλιο, με αποτέλεσμα δύο μοναδικά μυθιστορήματα, ο άνθρωπος που κυνηγούσε τη δράση, βάζοντας σε κίνδυνο την ζωή του, με στόχο να αποκτήσει ιστορίες τις οποίες θα άξιζε να πει, δεν διάλεξε τυχαία να περάσει τα πιο όμορφα και καθοριστικά χρόνια της νιότης του στον μαγικό παρισινό κόσμο του 1920. Ο Hemingway ανακάλυψε έναν κόσμο που θα τον γέμιζε με εικόνες και ερεθίσματα για να γράψει μοναδικές ιστορίες, με τον ίδιο του τον εαυτό πρωταγωνιστή.

Αν είσαι αρκετά τυχερός να έχεις ζήσει στο Παρίσι νέος, τότε όπου κι αν πας για το υπόλοιπο της ζωής σου, αυτό θα μένει πάντα μαζί σου, γιατί το Παρίσι είναι μια κινητή γιορτή.

 

Στο δρόμο του Jack Kerouac

Kerouac

Λίγο πριν κλείσει τα 30, απογοητευμένος και διψασμένος για ζωή, ο συγγραφέας Σαλ Παραντάιζ (το μυθιστορηματικό όνομα του ίδιου του Kerouac) αποφασίζει να ξεκινήσει ένα ταξίδι στους δρόμους της μεγάλης Αμερικής. Με ελάχιστα χρήματα, ασαφές προορισμό, και απροσδιόριστο σκοπό, ένας άντρας θα καβαλήσει ότι έχει ρόδες, κυρίως κάνοντας ωτοστόπ, κυνηγώντας ασυνήθιστες εμπειρίες και ζώντας αλλόκοτες, κωμικές, εξαντλητικές, ρομαντικές, επίπονες, σοκαριστικές, αναπάντεχες στιγμές. Θα σταματήσει σε επαρχιακές πόλεις, πιάνοντας δουλειά σε χωράφια και ορυχεία, Θα σεργιανίσει ξημερώματα μεθυσμένος από πόλη σε πόλη, θα κοντέψει να παντρευτεί ξανά χωρίς καν να το καταλάβει, και θα ακολουθήσει τη «Συμμορία» του, την παρέα που θα γεννούσε τη θρυλική γενιά των Beat, σε περιπέτειες χωρίς προφανές νόημα, παρά μονάχα για να φτάσουν τη ζωή τους σε όρια που από μόνη της δεν θα τους  πήγαινε ποτέ. Ένα από τα πιο επιδραστικά μυθιστόρημα που γράφτηκαν ποτέ, το οποίο ιδιαίτερα τις πρώτες δεκαετίες μετά την κυκλοφορία του, έκανε αμέτρητους νεαρούς ανά τον κόσμο να φορέσουν μια τσάντα στην πλάτη, και να ξεκινήσουν το ταξίδι προς το δρόμο της περιπέτειας.

Οι μόνοι που αξίζουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που τρελαίνονται να ζήσουν, να μιλήσουν, να σωθούν, που ποθούν τα πάντα την ίδια στιγμή, αυτοί που ποτέ δεν χασμουριούνται ή δεν λένε κοινότοπα πράγματα, αλλά που καίγονται, καίγονται, καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά.

 

Οι στρατιές της νύχτας του Norman Mailer

Mailer

Το 1967, ο πόλεμος στο Βιετνάμ μετρούσε ήδη μια δεκαετία παράλογης ύπαρξης, και οι αντιδράσεις μέσα στην αμερικάνικη κοινωνία για το ασταμάτητο αιματοκύλισμα είχαν αρχίσει να εντείνονται. Τον Οκτώβρη εκείνης της χρονιά, μια αχανής θάλασσα ανθρώπων θα πλημμύριζε την αμερικάνικη πρωτεύουσα για να διαμαρτυρηθεί ενάντια στη συνέχιση αυτής της κτηνωδίας. Στο γεγονός, που θα έμενε στην ιστορία ως Η πορεία προς το Πεντάγωνο, θα έπαιρνε μέρος και ο διάσημος συγγραφέας του «Τι κάνουμε στο Βιετνάμ;», Norman Mailer.  Χρησιμοποιώντας σαν κεντρικό ήρωα της ιστορίας του τον ίδιο, και αναφερόμενος στον εαυτό του σε τρίτο πρόσωπο, ο Mailer αφηγείται τα δραματικά γεγονότα που έλαβαν χώρα εκείνες τις μέρες στην Ουάσινγκτον, δημιουργώντας μια ιστορία που μοιάζει με μυθιστόρημα, αλλά μονάχα εξαιτίας της αφηγηματικής ιδιοφυΐας του μεγάλου Αμερικανού συγγραφέα. Το «Οι στρατιές της νύχτας», για κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτα για την ιστορία του 20ου αιώνα, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα απολαυστικό πρωτότυπο έργο, που μεταξύ άλλων προσέφερε στο συγγραφέα του το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου, αλλά και το βραβείο Πούλιτζερ. Δυστυχώς, όμως, δεν είναι έτσι.

Έτσι, αν το γεγονός συνέβη σ’ ένα από τα τρελοκομεία της ιστορίας, η τελικά στο τρελοκομείο της ιστορίας, φυσικό είναι ότι κάθε αμφιλεγόμενος κωμικός ήρωας μιας τέτοιας ιστορίας θα ΄πρεπε όχι μόνο να στέκεται στο περιθώριο της, αλλά και να είναι ένας εγωπαθής, προκλητικά και συχνά ενοχλητικά αυτο-επιβεβαιούμενος, αλλά και με αυστηρή διάθεση ήρωας.

follow me!

Μανώλης Μπαμπιολάκης

«Τον χαρακτηρίζει μια ιδιάζουσα ψυχική ασθένεια, κύριο σύμπτωμα της οποίας είναι να θεωρεί προσωπική του ευθύνη να ανακαλύπτει άκρως ενδιαφέροντα ερεθίσματα και να τα μοιράζεται με τους άλλους.»

Απόσπασμα πρακτικών Ειδικού Ιατρικού Συμβουλίου
follow me!

Σχόλια

comments